Badania na modelu plyty ortotropowej

Badania na modelu płyty ortotropowej z żebrami o przekroju zamkniętym, prowadzone przez Kloppela w Darmstadzie w 1957 r., omawiane przez Pelikana, wykazały jeszcze większe zapasy nośności przy obciążeniu jedną siłą. W zakresie pracy sprężystej stwierdzono dobrą zgodność odkształceń wyliczonych metodą Pelikana z pomierzonymi. Powyżej tego zakresu ugięcia wzrastały liniowo w zależności od siły obciążającej, a odkształcenia trwałe pojawiły się dopiero przy obciążeniu odpowiadającym w obiekcie podwójnej wartości obciążenia normowanego. Elementem ortotropowej płyty pomostowej, który uczestniczy we wszystkich wymienionych jej funkcjach, a przy tym jest najbardziej narażony na wielokrotnie powtarzające się obciążenia mogące spowodować pęknięcia zmęczeniowe, jest blacha płaska. Była ona przedmiotem badań doświadczalnych prowadzonych przez Kloppela. Celem badań było określenie nośności blachy przy obciążeniach statycznych i dynamicznych. Badania jej zachowania się przy wzrastającym obciążeniu statycznym wykazały, że tylko w początkowej fazie pracuje ona jak zginana izototropowa płyta ciągła. Przy obciążeniu odpowiadającym podwójnej wartości obciążeń eksploatacyjnych pojawiają się i narastają do określonych wartości ugięcia plastyczne, przy czym zmienia się charakter pracy blachy: zaczyna pracować jak membrana rozpięta między żebrami, dzięki czemu nośność jej wzrasta niepomiernie. Nieuzasadnione jest wobec tego ograniczanie naprężeń w blasze do wartości dopuszczalnych, a przez to zabezpieczanie jej przed odkształceniami plastycznymi, jeżeli one właśnie przekształcaj l blachę z płyty w membranę. Stąd wniosek Kloppela, aby przy sprawdzaniu sumarycznych naprężeń od obciążeń statycznych przez porównanie ich z naprężeniami dopuszczalnymi, pomijać naprężenia od zginania blachy. Badania zmęczeniowe wykazały, że wytrzymałość zmęczeniowa blachy pomostowej przy obciążeniu pulsującym o liczbie cykli 6,75 .106 utrzymuje się na granicy plastyczności materiału. Tak duża liczba cykli jednakowych najniekorzystniejszych obciążeń jest raczej mało prawdopodobna. Zauważyć też należy, że pęknięcie mogłoby przebiegać tylko wzdłuż żeber podłużnych w pobliżu spoin, a zatem nie miałoby wpływu na bezpieczeństwo ustroju nośnego. Ale i wytrzymałość zmęczeniowa nie stanowi kryterium wymiarowania blachy pomostowej w mostach drogowych. Surowszy jest postulat ograniczenia ugięcia blachy z uwagi na trwałość ułożonej na niej nawierzchni. Na podstawie dotychczasowych doświadczeń można uważać za dopuszczalne, przy należytym wykonaniu nawierzchni, ugięcie blachy równe IJ300 odstępu żeber podłużnych. Wychodząc z tego warunku Kleppel określa minimalną grubość blachy [przypisy: żeliwo szare, MAKIJAŻ PERMANENTNY METODĄ WŁOSKOWĄ, drzwi mroźnicze ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: drzwi mroźnicze MAKIJAŻ PERMANENTNY METODĄ WŁOSKOWĄ żeliwo szare